سوز و گداز

ای شب جدایی       كه چون روزم سیاهی‌ای شب

كن شتابی آخر        زجان من چه خواهی‌ای شب

نشان زلف دلبری، زبخت من سیه تری، بلا و غم سراسری

تیره همچون آهی ای‌شب 

كنی به هجر یار من، حدیث روزگار من، بری زكف قرار من

جانم از غم،كاهی ای شب

تا كه از آن گل دور افتادم     خنده و شادی رفت از یادم            سیه شد روزم

بی مه رویش دمی نیاسودم     به سیل اشكم گواهی ای شب

او شب چون گل نهد ز مستی بر بالین سر

من دور از او كنم ز اشك خود بالین را تر

خون دل از بس خوردم بی او       محنت و خورای بردم بی او              مردم بی او

بی رخ آن گل،دلم به جان آمد                  دگر از جان چه خواهی ای شب